Monday, August 24, 2020

Assamese poem | অসমীয়া কবিতা | আধৰুৱা সপোন | ADHORUWA HOPUN


                                            দীপজ্যোতি অসম



 মনত পেলাই অতীতৰ কথাবোৰ । 

কেতিয়াবা নিজকে সজীৱ যেন লাগে ।

কালৰ সোঁতত উঠি-ভাঁহি যোৱা,

শৈশৱৰ ধেমেলীয়া জীৱন আৰু বহু আধৰুৱা সপোন ।

 কিন্তু এতিয়া. . . . . . . .

যান্ত্ৰিক জগতত আমিবোৰো যন্ত্ৰৰ সদৃশ হৈ পৰিছো । 

কাকো চাবলৈ আহৰি নাই, 

কাৰো কথা ভাবিবলৈ সময় নাই ।

মনত কেৱল হিংসা আৰু দুঃচিন্তাই বিৰাজমান ।

প্ৰেমৰ নামতো ঠগবাজ, ব্যভিচাৰ, যৌনৰে পৰিপূৰ্ণ ।

অধুনিকতাৰ নামত নগ্নতা, অশালীনতা, দম্ভালি ।

আমি বাৰু সময়ৰৰ সূতত নিজকে কিয় পাহৰি গৈছো ? 

মানৱাৰণ্যৰ মাজত কেতিয়াবা নিজকে বিচাৰি ফুৰোঁ,

এক অঘৰীৰ আত্মাৰ দৰে ।

পাওঁনেকি ক'ৰবাত হেৰাই যোৱা অতীতৰ,

আধৰুৱা সুৰ ।।




Assamese poem | অসমীয়া কবিতা | কেনে আছো বুলি নুসুধিবা | Kene asu buli nuhudhiba

 এতিয়া আৰু কেনে আছা বুলি নুসুধিবা । আগৰ দৰেই আছোঁ বুলিতো কব নোৱাৰো । বহু পৰিৱৰ্তন হৈছে মোৰ জীৱনত । ৰাতিপুৱা ছয় বজাত ফোন কৰি আমনি কৰা ছোৱালী ...